Storythai

ไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อหัวข้อกระทู้ว่าอะไรดี.....เอาอันนี้แล้วกัน==

ตอนนี้อยู่ในช่วง.....ปลงตกกับชีวิต.....ไม่รู้สิ   เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกก็ไม่รู้

ภายนอกอาจดูฮา ๆ ปัญญาอ่อน   แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

เครียดอะไรกันนักกันหนาเนี่ยเรา......เรื่องไม่เป็นเรื่อง

ตอนนี้พยายามทำตัวเป็นกลาง......ทำทำไมก็ไม่รู้อีกเหมือนกัน

เหมือนว่าเราทำตัวเกินขอบเขตไปแล้ว......ต้องเพลา ๆ ลงมาหน่อย

เอ่ม......เพลา ๆ เรื่องอะไรอันนี้ก็ไม่รู้อีกเช่นเดียวกัน

รู้แค่ว่าตัวเองใกล้จะบ้าเต็มที==.................................

คิดถึงคาเมะจังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

คิดถึงพี่ฮีชอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล

คิดถึงแจจินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

เออ.....บ้าได้ที่แล้วเรา

จะน่ารักไปไหนที่รัก>///<

เมื่อคืนนอนฟังเพลงคัตตุนหลังจากที่ห่างหายไปนาน.....

คิดถึงว่ะ......คิดถึงอดีตของเรา.........รักคาเมะนะ..............

ไอ้เรามันก็แค่คนธรรมดา......ที่บ้าไปวัน ๆ .....................

ไม่มีอะไรจะเขียนก็เลิกเหอะ......