Rising&XING
3 วันกับการตามXING อยากบอกว่าคุ้มค่ามาก
รักRising น้องจำเราได้ ( มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นว่าจำได้ )
ตอนแรกก็เฉย ๆ กับวงนี้อยู่หรอก วันนั้นแค่ตั้งใจไปดูโคฟเวอร์
แต่พอน้องโบกมือมาให้เลยแบบว่า.....หลง จนตามไปถึงโรงแรม
วันแรกยังไม่ค่อยมีอะไร แต่วันที่สอง คิดดูสิว่าทุ่มเทขนาดไหน
นอนตีห้าครึ่งตื่นหกโมงเช้าเพื่อจะไปดูน้องซาว์มเช็ค ที่นอนดึกเพราะทำพัดน้องอยู่
วันนี้แหละที่น้องRising ได้รู้ว่าเราชอบ เพราะสบตากันหลายรอบมาก55+
ตอนที่น้อง ๆ จะเอาพัดมาแรก เราเรียกชื่อน้อง แต่น้องโดนการ์ดดันไปไกลเรามาก
Gun จะเอาพัดมาให้เราแต่เราไม่สน ( ขอโทษด้วยนะ ) Gun เลยเอาไปให้เพื่อนเราแทน
ไปส่งน้องขึ้นรถบัสแล้วรีบนั่งแท๊กซี่ตาม มีคันเดียวที่ตาม ( หรือเปล่า )
เพราะส่วนมากจะรีบไปรอที่โรงแรม ตอนที่แท๊กซี่ขนาบข้างรถบัสน้อง
เราชูพัดให้น้อง น้องเล่นด้วย ( แอบดีใจ ) น้องทำหน้าตกใจได้ฮามาก
ประมาณว่าพี่ตามถึงขนาดนี้เลยเหรอ== พอไปส่งน้องเสร็จก็ต้องกลับไปสอบต่อ ( ขยันมั้ยหละ )
แต่ตอนสอบไม่มีแก่ใจจะสอบเลย ออกคนแรกของห้อง อาจารย์มองหน้า ( ชั้นไม่สน )
รีบกลับไปที่โรงแรม น้องออกมานั่งตรงล๊อปบี้ใส่ชุดสีขาว เราชูพัดอันเดิมน้องหันมามองแบบ
ตกใจ ( อีกแล้ว ) ประมาณว่าพี่นี่อึดจริง ๆ แต่ดีใจนะที่น้องเล่นตลอด ชูสองนิ้วให้ น้องแอบ
ทำตอบกลับมา สักพักก็ไปที่พารากอน เราอุตส่าห์นั่งรถเมล์แล้วนะแบบว่าใจเย็นมาก
แต่พอลงรถเมล์ปุ๊บรถบัสน้องมาพอดี ขนาดช้าแล้วแต่ยังโชคดี
น้องมีงานที่พารากอนแล้วก็ไปสัมภาษณ์คลื่นวิทุยต่อ เราไม่ได้ไปตามที่นั่น
แต่ไปรอที่โรงแรม มีแฟนคลับรออยู่ไม่ถึง10คน เพราะน้องกลับมาดึกเหลือเกิน
เที่ยงคืนกว่า พอน้องลงจากรถบัสปุ๊บเรารีบชูป้ายอันเดิม น้องชูสองนิ้วมาให้ เราชูสองนิ้วตอบ
ตายไปเลยตอนนั้น ส่งน้องเข้านอนเสร็จก็กลับ เหนื่อยนะแต่พรุ่งนี้อีกวันต้องสู้ต่อ
ไม่รู้ว่าตุ๊กตาหมีโคอาล่า น้องจะจำได้หรือเปล่าว่าเราเป็นคนให้ แต่น่าจะจำได้แหละ
วันสุดท้าย ไปถึงโรงแรม11โมง แต่น้องออกไปแล้ว แบบว่าช้าไปชั่วโมงเดียว
ไปรอน้องที่ชัลนัลวี ( เขียนถูกเปล่าหว่า ) เรายืนติดประตูทางเข้า ตะโกนเรียกร้องแบบเบา ๆ พร้อมชูป้าย
น้องหันมามองแล้วยิ้มให้ ( พี่อีกแล้ว ) ป้าตายอีกรอบ ตอนน้องอัดรายการ น้องหันมาพนักหน้าให้น้อย ๆ
แบบว่าขอบคุณที่ตามนะ ไปรอส่งน้องตรงทางเข้าที่จะไปลิฟท์ ได้จับมือเป็นรอบที่สาม
แล้วรีบอ้อมไปตรงลิฟท์ น้องทำหน้าตกใจประมาณว่าพี่หายตัวได้เลย ( โกยสี่เท้าอย่างเร็ว )
ไม่ได้ไปส่งน้องตรงรถบัสเพราะรีบเรียกแท๊กซี่ ตรงนี้แหละที่สนุก มีแค่คันเดียวที่ตาม
เพราะรถบัสพาไปอีกเส้น แฟน ๆ ที่เหลือไปรอที่โรงแรม เราชูพัดน้อง น้องหันมาเล่น
แถมส่งหัวใจมาให้ด้วย ทำเอาป้าตายรอบที่ร้อย พอถึงโรงแรมวิ่งไปส่งน้อง แต่น้องคงเหนื่อย
เพราะก้มหน้ารีบเดิมเข้าไปเลย รอจนถึงทุ่มกว่า ๆ น้องออกมานั่งตรงล๊อปบี้
เล่นกับน้องด้วยท่าชูสองนิ้วเหมือนเดิม แถมมีการส่งสัญญาณบอกน้องว่าขอถ่ายรูปหน่อย
น้องก็มองกล้องตลอด เป็นเด็กดีอะไรขนาดนี้เนี่ย ฝากพี่การ์ดให้เอามือถือไปถ่ายน้องให้
ให้เซ็นให้ด้วย อยากบอกว่าพี่การ์ดเซ็ตนี้ใจดีมาก ๆ ขอบคุณมากนะคะที่ยอมทำให้
สักพักน้องขึ้นรถ รถจอดนานมากเราก็ยืนเล่นกับน้อง สงสัยน้องคงเห็นว่าเราจะร้องไห้มั้ง
เลยทำท่าประมาณว่าอย่าร้องนะ อะไรประมาณนี้ ยิ่งทำให้เราจะร้องใหญ่เลย
สักพักรถบัสออกเรารีบนั่งแท๊กซี่ตาม มีไม่กี่คันที่ตาม แต่รถติดได้อีก จนถึงร้านอาหาร
ร้านเป็นกระจกเลยพอมองเห็นหน่อย เราชูป้ายให้น้อง น้องพยักหน้า โบกมือให้
ประมาณว่าผมเห็นพี่แล้วนะ น้องคงหิวเพราะก้มหน้ากินตลอด เราก็ปล่อยให้กินไปก่อน
จะได้อารมณ์ดีเล่นกับเราต่อ55+ พอน้องจะกลับมาขึ้นรถ น้องหันมาโบกมือให้
( จะเอาใจป้าไปถึงไหน ) ส่งน้องขึ้นรถบัสแล้วรีบนั่งแท๊กซี่ไปส่งน้องที่สนามบิน
ตอนแรกคิดว่าจะไม่ทันด้วยซ้ำ เพราะติดไฟแดงเกือบสามนาที แถมรถแท๊กซี่ไม่ได้พา
ขึ้นทางด่วน แต่สุดท้ายก็ทันจนได้ เรารีบลงจากแท๊กซี่ในขณะที่น้องกำลังจะลงจากรถ
เราชูป้าย ( ไม่มีเสียงเรียกแล้ว ) น้องหันมาชูสองนิ้วให้เราร้องไห้เลย ดีนะที่มีแฟนคลับตามมา
ไม่ถึง 20 คน เพราะไม่อย่างนั้นคงวุ่นวายกว่านี้ เรายืนมองน้อง มอง มองแล้วก็มอง
น้องหันมาทำท่าเหมือนเดิมว่าอย่าร้องไห้สิ แต่อดไม่ได้จริง ๆ ใจหาย น้องจะกลับแล้ว
ขอถ่ายคู่ ขอกอด น้อมยอมทุกอย่าง ไม่อยากให้กลับด้วยซ้ำ
ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว เมื่อคืนนอนร้องไห้ ( บ้าไปหรือเปล่า )
ตื่นเช้ามามันโล่ง ๆ โหวง ๆ ยังไงไม่รู้ คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกกก
กลับมาอีกนะ คิดถึง
Park Hyun Chul (박현철)
วันเกิด (ปี/เดือน/วัน) ::1991.06.28
ส่วนสูง ::175cm
หน้าที่ ::Vocal&rap

รูปในมือถือที่ขอให้พี่การ์ดถ่ายให้

พัดที่ใช้ตามจนน้องจำได้ ( เยินได้อีก )

ลายเซ็นน้อง จางไปหน่อยแต่แค่นี้ก็ปลื้มแล้ว
+++Come back to me T______T+++

